از آن حضرت نقل شده : خداى متعال هيچ چيز به هيچ يك از انبياء خود نبخشيده ، جز آنكه نظير آن را به حضرت محمّد ( ص ) بخشيده است و صحف ابراهيم و موسى يعنى الواح تورات هم اكنون در نزد ماست . از امام صادق ( ع ) نقل شده : الواح تورات كه خداوند بر موسى نازل كرد حاوى تبيين تمام احتياجات بشر تا روز قيامت بود ، وقتى دوران موسى ( ع ) بسر رسيد ، خداوند به او وحى كرد كه الواح را كه از جنس زبرجد بهشتى بودند به امانت و وديعه بگذارد ، پس موسى به كنار كوه رفت ، كوه شكافته شد و او الواح را در آن نهاد و مجددا كوه بهم بر آمد و آنها را در بر گرفت و آنها در همان جا باقى ماند تا وقتى كه خداوند محمّد ( ص ) را مبعوث كرد ، آن وقت سوارانى از يمن به سمت پيامبر ( ص ) حركت كردند ، وقتى به آن كوه رسيدند ، كوه شكافته شد و الواح تورات كه در لفافى پيچيده شده بود ، همانطور كه موسى ( ع ) آنها را قرار داده بود ، آشكار شد و آن قوم آنها را برگرفتند و به نزد پيامبر ( ص ) آوردند و آنها را به ايشان تقديم كردند . از امير مؤمنان على ( ع ) نقل شده ، يوشع بن نون ، وصى موسى ( ع ) بود و الواح موسى از جنس زمرّد سبز بهشتى بودند ، وقتى كه موسى عصبانى شد الواح تورات از دست او افتاد ، پس بعضى از آنها شكست و بعضى باقى ماند و موسى آنها را برداشت ، وقتى عصبانيّت موسى بر طرف شد يوشع گفت : آيا بخش مهمّ الواح در نزد تو هست ؟ فرمود : آرى ، و همواره آن الواح دست به دست در ميان اوصياء مىگشت تا آنكه سرانجام به دست پيامبر ( ص ) رسيد . ( عياشى ) از امام باقر ( ع ) در خصوص آيه وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً [ 1 ] نقل مىكند كه فرمود : چهل شب در علم الهى مقدّر شده بود ، اگر چه ظاهرا تقدير بر سى شب بود و سپس خداوند ده شب بر آن افزود . امام باقر ( ع ) در خصوص آيه وَ أُشْرِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ مىفرمايد : وقتى كه موسى مناجات مىكرد ، پروردگار به او وحى نمود : اى موسى همانا قوم تو مبتلا به آزمايش و فتنه شده‌اند ، موسى گفت : پروردگارا چگونه چنين امرى واقع شده ؟ وحى رسيد : به وسيله سامرى ، او از ذوب كردن طلاها و زيور آلاتشان گوساله‌اى

--> [ 1 ] سوره بقره ، آيه 51 .